
"Mooi rapport, maar jammer van dat zesje."
In onze maatschappij zijn we continu op zoek naar groei, naar ontwikkeling, naar verbetering. Een mooi streven.
De valkuil van dat streven is dat je jezelf voorbij streeft en teveel de nadruk legt op dat wat niet goed gaat.
Zoals dit voorbeeld:
Een kind komt thuis met zijn rapport. Vol trots en onder luid applaus van de klas nam hij het in ontvangst. De leerkracht maakt er altijd weer een feestje van. Het rapport. De bevestiging van de inzet tijdens de afgelopen periode. En daarnaast, het rapport is geld waard hè. Even wat euro's van opa en oma. Een cadeautje misschien.
Drie zevens, twee achten, een zes en zelfs een negen op rekenen, wat meteen zijn favoriete vak is geworden.
Het kind haalt vol opwinding het rapport uit zijn tas en laat het aan zijn ouders zien. Die bekijken het kritisch, knikken wat en spreken vervolgens de legendarische woorden uit: "Mooi rapport hoor, maar wel jammer van dat zesje."
Gedesillusioneerd verdwijnt het kind achter een beeldscherm. Het rapport blijft onbelangrijk tussen de tijdschriften liggen...
Benadruk het positieve. Grote kans dat de rest volgt. En wees trots, hoe dan ook.
Door Bart Heeling. Foto: eigen foto.
Bart Heeling is leerkracht op De Aventurijn Renn4, een school voor speciaal onderwijs. Hij geeft les aan kinderen met ernstige gedragsproblemen en/ of psychiatrische problematiek. Volgens Bart hebben mensen vaak nog een verkeerd beeld van het speciaal onderwijs. Hij deelt daarom zijn belevenissen in de column 'Gewoon Speciaal' en op LinkedIn. Eerder verscheen zijn bundel 'Gewoon Speciaal'.





